در باب توزیع یک دکترای در یک جلسه معارفه
آقای رئیس جمهور در مراسم معارفه وزیر کشور جدید گفته اند که برای کار کردن مدرک مهم نیست و این کاغذپاره ها اهمیتی ندارد.
در باب دفاع ظاهرا منطقی آقای رئیس جمهور از وزیر خود چند نکته قابل تامل است:
۱- ایشان هیچ اصراری ندارند که بگویند کردان دکتر است و در اظهارات خود از آقای کردان با عنوان دکتر یاد نکرده اند! و این خود قابل تامل است.
۲- ایشان می گویند برای کار کردن مدرک مهم نیست. اما آیا مساله این بود که کردان مدرک ندارد پس کار نکند. به نظر حقیر صداقت و شفافیت حاکمان جامعه اسلامی در این قضیه مهم تر بود و اینکه اگر نداشتن مدرک یا جعلی بودن آن حقیقت دارد این حقیقت را نباید فدای مصلحتهای کوچک می نمودند و به توجیه قضیه می پرداختند. متاسفانه دولت تمام سعی خود را کرد تا این مساله بدون کنکاش و تفحص دقیق جمع شود که البته هنوز نشده و فکر نمی کنم در اذهان مردم جمع شود.
۳- مساله دیگر اینکه در همین دولت مبارکه ایشان خیلی ها به خاطر نداشتن همین دکترای ناقابل حرفشان خریداری ندارد.
کردان مدرک خود را منتشر کرد و هنوز دوستان سایت الف در پی اثبات جعلی بودن آن هستند و دلایل منطقی و موجهی هم دارند. البته کار و وظیفه رسانه همین استکه در پی حقیقت سماجت به خرج دهد. امیدوارم کار آنها فقط از باب ادای وظیفه ی رسانه ای باشد و نه دعوای سیاسی.
این مسائل اخیر در رای اعتماد به وزرای جدید و این حواشی آقای کردان و دفاع آقای احمدی نژاد با ادعاهای اصولگرایی کمی ناهماهنگ به نظر می آید. احمدی نژاد (آقای رئیس جمهور محترم) می گوید که کردان ۳۰ سال است سابقه خدمت دارد ولی تا آنجا که من می دانم صرف سابقه خدمت برای تصدی وزارت کافی نیست و صلاحیتهای دیگر هم لازم است. ضمن اینکه سوابق آقای کردان در صدا و سیما و سازمان فنی و حرفه ای و وزارت نفت آنچنان هم که رئیس جمهور می پندارند قابل دفاع نیست.
کردان وزیر کشور شده است و این مساله تغییر نخواهد کرد. (سابقه ۳۰ ساله نظام جمهوری اسلامی نشان می دهد مصلحت اینگونه ایجاب می کند!) اما کارنامه دولت در این قضایا مخدوش به نظر می آید. هرچند باید منتظر ماند و دید که در ادامه چه خواهد شد ولی من با اطمینان می گویم که آب از آب تکان نخواهد خورد. این همان پاشنه ی آشیل یک نظام سیاسی است که دولت محترم به خاطر مسائل روز و مصلحت های لحظه ای از آن غفلت کرده و یا بی اعتنا از سر آن گذشت.
اعتماد مردم سرمایه بزرگی است که همه حکومتها حتی از نوع اسلامی و ولایی بدون آن نمی تواند به سرمنزل مقصود برسد. این قضایا و نحوه برخورد دولت با آن این اعتماد را خدشه دار کرده است. اگر باور ندارید بعه کوچه و خیابان سر بزنید و حتی نزدیکتر به دوستان و طرفداران دیروز دولت نگاه کنید. این مساله که امروز دولت هر نقدی و هر مخالفتی را از سر سهم خواهی و دشمنی می شمارد اشتباه بزرگ دولت نهم است که متاسفانه آن را نیز توجیه می کنند. سهم خواهان و بدخواهان هستند ولی همه ی انتقادها از بدخواهی نیست. آقای رئیس جمهور و دوت نگاه کنند و ببینند چه کسانی امروز از آنها انتقاد می کنند. همه را تحت عنوان بدخواهی نبینید که این تنگ نظری گذشتگان را از پای انداخت و شما نیز پهلوان تر از آنان نیستید.